Al 9 dagen in België…

Eigenlijk ben ik dus al 9 dagen in België. Toen in het noorden van Duitsland steeds weer hetzelfde technisch probleem zich bleef voordoen aan mijn fiets, besloot ik met de trein verder te gaan vanuit Hamburg. Vrijdag 27 juni in de avond stapte ik van de trein in Antwerpen, waar ik het weekend bleef. In de afgelopen week ook al in Brussel rondgehangen en in de provincie Luxemburg in de regio ten noorden van Virton.  Ik ging er op bezoek in het ecovillage project ‘Lorien’ te Poncelle.

Een weekje terug nu… en alweer zoveel indrukken, gedachten, ontmoetingen, bedenkingen, twijfels, gevoelens, nieuwe ervaringen … pfoe, echt uitgerust ben ik nog niet. Al kriebelt het onder andere alweer om weer opnieuw ergens te gaan fietsen.
Ach, we zien wel weer wat de toekomst brengt.

Olen teel… kben onderweg, groeten uit 3-city: Gdansk-Sopot-Gdynia

Maandag aangekomen in de Poolse 3-city Gdansk-Sopot-Gdynia aan de Baltische kust. In het centrum van Gdansk begon het opeens te gieten van ‘t regenen, lekker zomers onweertje. Ik vind het best wel oke dat het net op mijn rustdagen begon te regenen… ik plande immers 2 dagen hier te blijven.
In Gdansk: het historisch centrum een beetje bekeken
In Sopot: mijn eerste plons in de Baltische zee! Heerlijk, tussen 2 buien door als de zon weer even scheen lekker afgekoeld en het zweet van de voorbije dagen weggespoeld.
In Gdynia: het centrum heb ik hier niet gezien, maar hier bleef ik wel 3 dagen logeren en gisterenavond wel even op een mooie klif gaan wandelen. En mijn vriend de prachtige volle maan aan een blauwe hemel boven de heldere Baltische zee aanschouwd…

Hier ook een eerste technisch probleem opgelopen aan de fiets … een nogal typisch eigenlijk voor een zwaargeladen fiets die toch al behoorlijk wat bultjes en putjes en drempeltjes in de weg heeft moeten trotseren. Aan de rechterkant van mijn achterwiel heeft een spaak het begeven… Ik was maar wat blij dat het hier in de grote stad gebeurde en niet ergens in het midden van niets… gewoon even met mijn wiel langs de fietsenmaker gelopen gisteren en vandaag had ik het weer gezond en wel terug.

Ik denk dat ik nu wel min of meer in de helft zit van de weg naar Brussel… nog eventjes dus, en ik beland weer op Belgische bodem. 

 

   

 

Groeten uit Litouwen

Week 1 van mijn fietstocht zit erop en ik ben ondertussen sinds zondag aangekomen in Trakai, het nationaal historisch park in het zuiden van Litouwen. Hier plande ik 2 rustdagen in, gisteren bezocht ik met de trein Vilnius. Ik vond de stad eigenlijk niet zo interessant en gezellig als Riga en Tallinn. En binnen Litouwen vond ik 2 maanden geleden mijn bezoek aan Kaunas, de 2de Litouwse hoofdstad, leuker.
Integendeel tot Vilnius vond ik Trakai zeker de moeite waard. Het historische centrum van Trakai bevindt zich als het ware op een eiland tussen 2 grote meren. En in Trakai kreeg ik weer lekker het gevoel dat we reizen om te leren… er is daar een museum over de Karaims, een etnische groep met een religie die zowel elementen uit de islam als uit het judaisme bevat. Zeer interessant…

Wat voorafging aan mijn aankomst in Trakai…

• 2 juni 2008: Maarja Küla reist met me mee voor de eerste 20 km. De ketting van 1 van hun fietsen liet het afweten even voor onze wegen scheiden, ik kon op dag 1 van de reis al meteen weer een fiets herstellen

• 3 juni 2008: onderweg tussen Aluksne en Rezekne zag ik opeens een 5-tal Belgische mobilhomes van de andere kant aankomen. Ik stopte, zwaaide even heel enthousiast, maar stoppen of terugzwaaien deden ze niet…
  Op dezelfde dag kom ik in Rezekne aan en maak ik ’s avonds kennis met 8 internationale vrijwilligers (uit Frankrijk, Italie en Engeland) die in Rezekne een Europees festival voorbereiden dat daar deze zomer plaatsvindt.
• 6 juni 2008 kampeerde ik ’s avonds in een nationaal natuurpark in het noordoosten van Litouwen, daar kreeg ik gezelschap van 2 erasmusstudenten uit Klaipeda die een weekendje de natuur in trokken.

Sponsors van mijn fietstocht / Jalgrattamatka sponsorid

Met dit korte bericht wil ik volgende mensen bedanken voor het sponsoren van mijn fietstocht van Zuid-Oost Estland naar Brussel:

Jeki uit Estland: 1 letse lat
Hukoke uit Estland: 5 Britse ponden

Siin tahan tänada minu lõuna Eestist Brüselisse jalgrattamatka sponsorid:

Jeki Eestist: 1 läti latt
Hukoke Eestist: 5 inglise naela

Suur tänan! Dankjewel! Merci!

Laatste EVS-dag in Estland

De laatste dag, tussen het inpakken en het opkuisen door, toch nog gauw een kort berichtje achterlaten op mijn blog. Dat het een fantastisch jaar geweest is hoef ik hier niet meer in het lang en het breed te vertellen.
Vanavond nodig ik alle bewoners van Maarja Küla uit bij een klein kampvuurtje, en morgenochtend stap ik op de fiets richting Brussel. Langs het oosten van Letland en Litouwen, het noorden van Polen via Mazurie en de kust, het noorden van Duitsland door Hamburg richting Utrecht in Nederland plan ik naar Brussel te reizen.

Ik beloofde onlangs ook nog eens een fotootje van mezelf. Eén van de collega’s in Maarja Küla wou zo graag een paar ‘patsen’ of vlechtjes in mijn haar leggen, heb ik zonet even laten doen… is wel een leuke herinnering om haargewijs mee te nemen. Ziehier de foto:

Latvija LGBT-pride 2008 – Riga

Zaterdag 31 mei 2008 – Laupäeval 31. mai 2008 (eesti keel alla pool)

op de valreep van mijn EVS-tijd in Estland maakte ik nog een 2-daags uitstapje naar Riga. En dit ter gelegenheid van de Letse LGBT-pride. De “mars voor gelijkheid” vond plaats op een erg symbolische plek voor de Letse republiek, op de 11de novemberlaan verzamelden 17 jaar geleden op dezelfde plaats duizenden mensen om te manifesteren voor een onafhankelijk Letland, vrij van de soviet-unie.
De Letse pride lokte veel meer tegenbetogers dan de Estische pride in Tallinn waar ik vorige zomer ook aan deelnam. Maar dankzij het goede werk van de politie verliep de LGBT-pride volledig veilig en werden tegenbetogers op een veilige afstand gehouden.

Wie foto’s wilt bekijken, klik hier

Mu viimasel nädalal Eestis käisin veel korraks Riias ära. Seal oli laupäeval läti LGBT-pride. Sellel aastal toimus selle pride’i sümboolse kohal läti vabariigiks, “11. novembra krastamalā”, sellel samal kohal tuli 17 aastat tagasi tuhandeti inimesi manifesteerida läti iseseisvuseks.
Läti pride’i juures tuli rohkem vastumanifesteerijaid kui eelmisel suvel Tallinnas. Aga tänu politsei oli kõik turvaliselt ja vastumanifesteerijad jäi pride’ist eemalt.

Klõpsage siin kui tahad pildisid vaadata

Nee, nog geen foto

Helaas voor Joli(e) en anderen die mij graag nog eens willen zien… vandaag nog geen foto. En voorlopig heb ik er ook geen idee van wanneer me dat wel lukt.

Maar ik blog jullie niet enkel om te melden dat er nog geen foto’s zijn natuurlijk. Ondertussen zijn we weer een weekje verder en heb ik nog weer een lekker eindje gefietst. Lahemaa nationaal natuurpark was prachtig, en de avond voordien was mijn vreugde groot toen ik ontdekte dat aan mijn kampeerplaats een klein meertje en zandstrandje was. Het was heerlijk zonnig weer en bezweet van de hele dag te fietsen kon ik het toch niet laten van even wat in het water te plonsen. Het water was koud, maar het was zooooo zalig en verfrissend.
Het weekend bracht ik zoals gepland door in Narva, deelgenomen aan de nationale opkuisdag of lenteschoonmaak in Estland. We waren met een groep van 8 mensen om ergens een sluikstortplaats in Narva op te kuisen. Helaas zijn we er niet in geslaagd om het 100 procent op te kuisen. Het was verschrikkelijk om aan te zien, zulk een berg afval en vuil. Nu ja, we hebben ons best gedaan… maar ik vrees dat er heel gauw weer opnieuw volop gestort wordt op die plaats.

Maar ik was het weekend, en eigenlijk al vanaf donderdagmiddag, dus in Narva. En wat heb ik er toch weer van genoten. Om de een of andere onbeschrijbare reden vind ik Narva een geweldige stad. Qua uitzicht eigenlijk eerder lelijk overwegend sovietstijl architectuur. De oude stad werd immers volledig plat gebombardeerd tijdens de 2de wereldoorlog. Ik denk dat veel van mijn goed gevoel bij Narva vooral te maken heeft met mijn fascinatie voor grensland of grensgebied. Narva is een grensstad, Estische stad aan de Russische grens. 90 procent is er russisch-talig. Narva is naar mijn gevoel toch meer een kruispunt van culturen dan Tallinn of Tartu zijn. Ook al is het aantal etnische Russen in Tallinn in absolute getallen eigenlijk nog hoger dan in Narva.
Nu ja… het blijft toch een persoonlijk gevoel… voor mij althans moeilijk in woorden te vatten.

Vanmorgen stapte ik met mijn fiets de trein op tot in Rakvere. Ik dacht eerst om van hieruit vandaag weer te vertrekken richting Peipsi meer en verder terug naar het zuiden. Maar van het werken en feesten in Narva ben ik toch nog niet helemaal uitgerust en heb dan maar besloten nog maar een extra rustdagje in te lassen en vandaag wat rond te kijken hier in Rakvere.

Vorige week vertelde ik al dat ik in Rapla een tekst schreef voor het lokale jeugdcentrum ter promotie van EVS… die is ondertussen verschenen op hun website, een beetje jammer dat het zonder foto is, maar wel fijn dat de tekst gebruikt wordt. Maar nu kunnen jullie toch alvast een beetje Estisch oefenen

Alweer vloog een maand voorbij…

…tijd om nog eens wat van me te laten horen hier op die blog.

Na de lente sneeuwstorm als vijgen na pasen is het nu echt lenteweer, terug 16 lichturen, veel zon en temperaturen toch al tot 20 graden. Voorbij met de passiviteit en kleine depressietjes van de winter. Daar is de lente… en deze keer lijkt het echt waar te zijn!

Het is ook april, dat betekent verjaardagsmaand voor Maarja Küla. 7 april staat genoteerd als de Maarja Küla verjaardag, de dag dat de stichting SA Maarja Küla werd opgericht. Maar eigenlijk zijn andere data ook mogelijk als verjaardag zoals bijvoorbeeld de dag waarop de eerste bewoner kwam. Vandaar dus verjaarmaand i.p.v. verjaardag. Vorige week stond het meest in teken van die verjaarperikelen. Zo hadden we op donderdagavond een heuse disko-avond in Mad House club in de nabijgelegen stad Võru. Verschillende instellingen, scholen en dagcentra voor mensen met een mentale beperking werden uitgenodigd. Het was ook voor mezelf een fantastische dansavond. Ik heb ontzettend genoten van dit feestje voor mensen die hun handicap niet hoeven te verbergen. Lekker uitgefreakt… uitgeleefd… gedanst… gewoon genoten van alle spontaniteit en enthousiasme.
De dag nadien hielden onze jongeren een concert gevolgd door receptie in ons eigen dorpje voor de vrienden en familie van Maarja Küla. En de feestweek werd op zondag afgesloten met een heuse politiedag. Een educatief team van de Estische politie kwamen samen met leeuw Leo vertellen wat politiewerk zoal inhoudt en leerden onze jongeren spelenderwijs eenvoudige verkeersregels. ’s middags kwam ook een politiehond op bezoek voor een kleine demonstratiesessie. En met de sportiefsten maakten we ook een kort fietstochtje tot het nabijgelegen Kiidjärve en terug, uiteraard onder politiebegeleiding. Het was voor onze jongeren zeker aan vast een intense en geslaagde dag.

Na deze feestweek en met het steeds beter wordende weer vond ik het tijd worden om mijn vakantie op te nemen, zo begon ik afgelopen dinsdag aan een fietstocht door Estland. Eerste dag door het zuidoostelijke heuvelland via Otepää (de ski- en winterhoofdstad) naar Elva (een prachtige heel fel beboste streek nabij Tartu en Võrtsjärv. Woensdag reed ik via Viljandi naar Sooma nationaal natuurpark alwaar ik mijn tent opzette en volledig omringd door natuur in alle rust en lekker alleen de nacht doorbracht. Rust, alleen, dat dacht of verwachte ik toch… tot zo rond een uur of half 10 een auto op dezelfde kampeerplaats komt voor gereden met ontzettend luidruchtige verschrikkelijke klanken die denk ik voor muziek moesten doorgaan. Een groepje lawaaierige jongeren met de nodige voorraad sigaretten en bier vonden het gezellig om de natuurlijke rust van de omgeving te komen verstoren. Een beetje uit mijn lood geslagen en ontzettend teleurgesteld werd ik uit mijn eerste slaap terug tot volle bewustzijn gewekt. Ik was maar wat blij toen ze een goed uur later toch weer de aftocht bliezen…
Donderdag zette ik mijn tocht verder richting Pärnu, de zomerhoofdstad aan de zuidkust, van waaruit ik met per boot liet overzetten naar het eiland Kihnu (het grootste eiland in de Livonische golf en het 7de grootste eiland in het Estische territorium). Het eiland is niet groter dan ongeveer 16 vierkante km, telt 4 dorpjes en iets meer dan 600 inwoners. Traditionele volkskledij wordt er nog dagelijks gedragen. Op Kihnu was het ook weer genieten van veel bos gecombineerd met een lekkere zeebries.
Vrijdagavond liet ik me weer terugbrengen naar het dichtstbijgelegen vasteland, naar het dorpje Munalaid. (Het schip tussen Pärnu en Kihnu vaart immers enkel op woensdag en donderdag.) En voor het weekend belande ik in Rapla, een klein provinciehoofdstadje ongeveer 50 km ten zuiden van Tallinn. Vandaag even een rustdagje ingelast en morgen zet ik koers via Lahemaa nationaal natuurpark en de noordkust richting Narva.

 

Tijdens mijn fietstocht wil ik ook wat reclame maken voor het EVS-programma… deze foto maakte ik ergens de eerste dag aan een mooi meer nabij Otepää. En vandaag in Rapla schreef ik in het Estisch over hoe ik zelf op het idee kwam om als vrijwilliger naar het buitenland te gaan. Tekst + foto zouden binnenkort verschijnen op de website van Rapla jeugdcentrum.

Daar is de lente, daar is de… sneeuw!!!

Een 3-tal weken geleden begon het stilaan op te warmen, meer en meer zonnedagen met temperaturen continu boven het vriespunt, alle ijs en sneeuw verdween… ik trok er zelfs al op uit met de fiets om van het mooie lenteweer te genieten.  Ik dacht dus dat het zo stilaan uit was met de winter. Tot gisteren… kregen we de ergste sneeuwstorm van het hele jaar, tot 25 à 30 cm sneeuw. Met bakken bleef het de hele dag door uit de hemel gevallen. En vannacht sneeuwde het rustig door. Ik kon m’n ogen even niet geloven, wat een pak sneeuw. Toen ik de deur naar buiten wou opendoen moest ik werkelijk met de deur de sneeuw erachter wegduwen. Ik trok er vanmorgen meteen op uit om wat foto’s te trekken, ging naar de rivier op 300 meter van ons dorpje, het was werkelijk door de sneeuw heen ploegen, best vermoeiend, maar wel heel mooi.

Voeten in de sneeuw

Vabariigi aastapäev

Vandaag, 24 februari, is het “vabariigi aastapäev”, ofwel nationale feestdag in Estland. Het is de dag waarop de eerste Estse onafhankelijkheid in 1918 wordt herdacht. Dit jaar 2008 wordt het allemaal nog wat meer in de verf gezet… met “90 jaar” als jubelgetal. Ik heb net een taart de oven in geduwd, die nemen we straks mee naar de feestelijkheden in het dorpscentrum van Kiidjärve. En om half 1 vanmiddag, als we weer terug zijn in onze eigen Maarja küla, zal Li (1 van de assistenten hier) onze jongeren toespreken met een speech voor het vaderland (kõne isamaale). Het enthousiasme waarmee de Esten hun eigen onafhankelijkheid en nationale symbolen in de verf zetten is vertederend om te zien.

Ondertussen is de winter ook over de helft en dat is al flink te merken aan de snel langer wordende dagen. In vergelijking met vorige maand hebben we al meer dan 2 uur daglicht extra. Het weer is hier momenteel behoorlijk wisselvallig, de ene dag kan het tot -5 of -10 vriezen en de andere dag kan het opeens weer +5 graden warm zijn. De ene keer bakken sneeuw, de volgende dag opeens regen, en dan weer een dag met een helderblauwe hemel en een stralend winterzonnetje. Die langere dagen hebben toch duidelijk een positieve invloed op de energie en motivatie van zowel mezelf als alle medebewoners hier in Maarja küla. In januari vond ik het wel eens moeilijk om onze jongeren voor een activiteit te motiveren… maar dat gaat nu toch weer een stuk makkelijker. Het is dan ook niet meer onmiddellijk donker als om 4 uur of 5 uur ’s middags de school gedaan is.
Afgelopen woensdag trok ik er nog eens op uit voor een tochtje in het bos, met mijn picknickje op zak 4 uur gewandeld door een volledig en prachtig besneeuwd bos. Ik heb er weer ontzettend van genoten om helemaal alleen in volledige stilte in een winterslapend bos te zijn.

Vorige week spendeerde ik 2 dagen in het noordoosten van het land, in de 3de grootste stad Narva, gelegen naast de gelijknamige Narva rivier die tevens de grens vormt tussen Rusland en Estland. In Narva bevindt zich 1 van de ouste nog bestaande grensovergangen tussen Rusland en Europa. In het stadscentrum, aan de oevers van de rivier, bevindt zich aan beide zijde van de grens een kasteel, op de linkeroever wappert de Estse vlag, op de rechteroever de Russische vlag. Narva is een industriele stad waar 95 % van de bevolking Russisch-talig is. Tijdens de 2de wereldoorlog werd de stad bijna volledig vernield. De wederopbouw tijdens sovietbewind geeft de stad nu een wat grauwgrijs uitzicht met saaie en hoge sovietstijl woonblokken. Maar toch valt in Narva nog heel wat te bezichtigen en ik vond het zeker de moeite waard om er te vertoeven. En ik wil er zeker nog wel eens opnieuw heen.

Volgende week is februari ook alweer voorbij. De tijd vliegt nog steeds… en toen ik gisteren de kalender nog eens bekeek om mijn vrije dagen en verlof te plannen kwam ik tot de vaststelling dat vanaf maart ik meer vrije dagen dan werkdagen heb. Meer dan tijd genoeg dus om nog 1 ander te bezoeken in Estland.