Venemaa - Rusland

Vanmorgen weer thuisgekomen in Maarja Küla na 10 dagen in Rusland. 18 oktober vertrok ik naar Pskov, op 100 km hiervandaan, slechts 50 km van de Estse grens, een oude stad te situeren ten zuiden van het grote meer van tussen Estland en Rusland. Een gezellig en rustig stadje rijk aan historische gebouwen en monumenten vanuit de Middeleeuwen en recentere periodes. De restanten van het soviettijdperk geven soms een wat saaigrijs of armoedig beeld van de stad. Maar Pskov was zeker een bezoekje waard en ik liep er met plezier en ontspannen rond. Ik logeerde er in het huis van Snu (hospitality club lid), Dimitri en Nikita (Snu’s zoon).

Snu nodigde me uit om mee met hen naar St.Petersburg te gaan en deel te nemen aan een oriëntatieloop in de stad. 5 rondes van elk ongeveer 7 opdrachten leidden ons door verschillende stadsdelen. Van 13u ’s middags tot 23u ’s avonds te voet de stad doorkruist. Niet alle stadsdelen waren even interessant, het was een zware tocht, maar leuk om mee te maken. ’s Avonds kroop ik bekaf en voldaan in mijn slaapzak. Dag 2 en 3 in St.Petersburg verkenden we op eigen gelegenheid het centrum van de stad. Hier een heel ander beeld dan Pskov, een enorm contrast. Maar dan ook een unicum in Rusland (of misschien wel een unicum in de wereld). In het centrum wemelt het van de kerken van zowat alle denkbare christelijke strekkingen. Het straatbeeld wordt overheerst door een overweldigende architectuur. En de metro in St.Petersburg is prachtig. Daar is dat beetje kunst in de Brusselse metro niets tegen.

Vanuit St.Petersburg reisde ik mee terug naar Pskov om van daaruit een dag later alleen de trein naar Moskou te nemen. Zo leuk als ik Pskov en St. Petersburg vond, zo oersaai vond ik Moskou. Ja, het Rode Plein en omgeving is wel eens mooi om te bezoeken. Maar bij mijn verkenning van andere stadsdelen kon niets me werkelijk bekoren en de alemene atmosfeer in de stad vond ik allesbehalve gezellig. Een wat mindere afsluiter van de reis dus… al was ik blij dat ik vanmorgen nog even een half uurtje in Pskov te zijn om van daaruit weer de bus te nemen richting Maarja küla.

1 dagje terug… en morgenvroeg weer weg - voor de zogenaamde midterm-meeting samen met andere EVS-vrijwilligers wiens EVS-periode ongeveer halverwege is. We verblijven in Lahemaa nationaal natuurpark, aan de noordkust, ongeveer 80 km ten oosten van Tallinn. Voor de nieuwsgierigen hier een linkje naar de website van het hotel: http://www.phpalmse.ee/

Op mijn fotopagina voegde ik ook 2 albums toe met een beperkte selectie foto’s vanuit Rusland: pskov en sintpetersburg. En in het album fietstochtje_rouge vindt je de reeds eerder beloofde foto’s terug vinden van Rõuge en de fietstocht erheen. http://picasaweb.google.com/lauris.l

Kaboutertjes

Deze foto wou ik jullie niet onthouden… onze 2 kaboutertjes Mari en Maiu tijdens de 2de schooldag, ondertussen alweer 2 maanden geleden… Zien ze er niet schattig uit?

Appelmoes

Sinds kort heeft een betere internetverbinding intrede gedaan in Maarja küla… zo kan ik nu dus in real time laten weten dat ik net 20 kilo appelen tot appelmoes verwerkt heb. Als ik de bokalen nu zie staan lijkt het niets. Het was trouwens een leuk moment om vanmorgen met alle huisbewoners samen rond te tafel te zitten en appeltjes te schillen en snijden. Ik genoot weer lekker van de kracht van groepswerk.

Over een dikke week ga ik 2 weken weg van Maarja küla: eerst 11 dagen Rusland (Pskov en St. Petersburg en … een nog nader te bepalen bestemming) en na Rusland 5 dagen ‘midterm-meeting’, mijn EVS-periode is eind oktober immers bijna halverwege… tijd voor een training samen met andere vrijwilligers in Estland, effe stilstaan bij wat we totnogtoe gedaan hebben en wat we in de resterende tijd nog willen bereiken.

De tijd vliegt…

Is het werkelijk alweer bijna een maand geleden dat ik hier nog eens wat schrijfsels achterliet? Pfoe… wat gaat de tijd soms snel. Is het misschien de schoolroutine die maakt dat de tijd sneller lijkt te gaan dan ’s zomers? Of ligt het aan het dalende aantal lichturen per dag? 2 maanden geleden waren de dagen nog zo licht… en nu komt het donkere seizoen toch langzaam maar zeker dichterbij. Maar koud is het totnogtoe niet. Ik geniet volop van de mooie herfstkleuren bij uitzonderlijk warme temperaturen voor de herfst. Hopelijk kan het nog wel even lekker herfsten, vooraleer we de werkelijke koude tegemoet gaan.

 Ondertussen is Ants ook weer 2 weken in Maarja küla, en totnogtoe zonder onoverkomelijke problemen. Deze week beslisten we net om Ants’ proefperiode te verlengen tot 15 januari… dan moet er beslist worden of ie kan blijven of niet. Laat ons hopen dat het lukt.
Ik was vorige week nog te gast bij Ants’ moeder, Marju, die in Tallinn woont en werkt als kunstenaar. Ik heb genoten van haar ontzettende gastvrijheid en van het appartement wat tegelijkertijd ook atelier is… wel leuk om in een artistieke atmosfeer te vertoeven, te midden van schilderijen en kasten boordevol met boeken waarin ik rustig kon in zitten snuisteren. Marju spreekt overigens enkel Ests (en Russisch), maar met mijn nog heel gebrekkige Ests was het toch geen groot probleem om meer te communiceren dan alleen maar “hallo” en “dankjewel”. Ach, elu on ilus… en ik doe lekker door, leuk leuk!

 Voor mijn dagje Tallinn vertoefde ik helemaal aan de andere kant van het land, tegen de Russische grens aan. Met enkel een fotocamera een klein luchnpakketje en een flesje water ging ik 3 dagen op stap, liftend naar Värska, het grootste dorp aan Estse zijde van “Setumaa”. Setumaa is het land van de Seto’s dat zich deels op Ests en deels op Russisch grondgebied bevindt. Seto’s behoren tot de finno-oegrische cultuurgroepen (net zoals de iets bekendere Hongaren, Finnen en Esten). In Värska wandelde ik even richting Rusland tot ik werd tegengehouden door een bijna omgevallen omheining bestaande uit 1 enkele ijzerdraad, bijgestaan door een bordje, niet veel groter dan mijn handpalm, waarop in 3 talen te lezen stond “Stop, Estonian border”. Als ik wou kon het bordje negeren, over de draad heen stappen en verder wat in Russisch bos gaan wandelen. Maar ben toch maar braafjes teruggekeerd… de Estse bossen zijn voorlopig nog groot genoeg voor me.
De dag nadien vanuit Värska een flink stuk gewandeld door prachtige stukken bos- en natuurgebied. Dan weer even gelift richting Räpina. Vanuit Räpina was het slechts 5 km wandelen naar Peipsijärv (eigenlijk heet het daar Lämmejärv of zoiets), het grootste meer van Estland, tevens grens met Rusland. Aan het Peipsi strand klom ik in de uitzichttoren en wierp voor de 2de maal dat weekend een blik op dat immens grote buurlandje… daar aan de andere kant.

Ik beloofde vorige keer nog foto’s van mijn fietstochtje naar Rõuge… helaas lukt het me ook deze keer niet… maar komt wel…