De tijd vliegt…

Is het werkelijk alweer bijna een maand geleden dat ik hier nog eens wat schrijfsels achterliet? Pfoe… wat gaat de tijd soms snel. Is het misschien de schoolroutine die maakt dat de tijd sneller lijkt te gaan dan ’s zomers? Of ligt het aan het dalende aantal lichturen per dag? 2 maanden geleden waren de dagen nog zo licht… en nu komt het donkere seizoen toch langzaam maar zeker dichterbij. Maar koud is het totnogtoe niet. Ik geniet volop van de mooie herfstkleuren bij uitzonderlijk warme temperaturen voor de herfst. Hopelijk kan het nog wel even lekker herfsten, vooraleer we de werkelijke koude tegemoet gaan.

 Ondertussen is Ants ook weer 2 weken in Maarja küla, en totnogtoe zonder onoverkomelijke problemen. Deze week beslisten we net om Ants’ proefperiode te verlengen tot 15 januari… dan moet er beslist worden of ie kan blijven of niet. Laat ons hopen dat het lukt.
Ik was vorige week nog te gast bij Ants’ moeder, Marju, die in Tallinn woont en werkt als kunstenaar. Ik heb genoten van haar ontzettende gastvrijheid en van het appartement wat tegelijkertijd ook atelier is… wel leuk om in een artistieke atmosfeer te vertoeven, te midden van schilderijen en kasten boordevol met boeken waarin ik rustig kon in zitten snuisteren. Marju spreekt overigens enkel Ests (en Russisch), maar met mijn nog heel gebrekkige Ests was het toch geen groot probleem om meer te communiceren dan alleen maar “hallo” en “dankjewel”. Ach, elu on ilus… en ik doe lekker door, leuk leuk!

 Voor mijn dagje Tallinn vertoefde ik helemaal aan de andere kant van het land, tegen de Russische grens aan. Met enkel een fotocamera een klein luchnpakketje en een flesje water ging ik 3 dagen op stap, liftend naar Värska, het grootste dorp aan Estse zijde van “Setumaa”. Setumaa is het land van de Seto’s dat zich deels op Ests en deels op Russisch grondgebied bevindt. Seto’s behoren tot de finno-oegrische cultuurgroepen (net zoals de iets bekendere Hongaren, Finnen en Esten). In Värska wandelde ik even richting Rusland tot ik werd tegengehouden door een bijna omgevallen omheining bestaande uit 1 enkele ijzerdraad, bijgestaan door een bordje, niet veel groter dan mijn handpalm, waarop in 3 talen te lezen stond “Stop, Estonian border”. Als ik wou kon het bordje negeren, over de draad heen stappen en verder wat in Russisch bos gaan wandelen. Maar ben toch maar braafjes teruggekeerd… de Estse bossen zijn voorlopig nog groot genoeg voor me.
De dag nadien vanuit Värska een flink stuk gewandeld door prachtige stukken bos- en natuurgebied. Dan weer even gelift richting Räpina. Vanuit Räpina was het slechts 5 km wandelen naar Peipsijärv (eigenlijk heet het daar Lämmejärv of zoiets), het grootste meer van Estland, tevens grens met Rusland. Aan het Peipsi strand klom ik in de uitzichttoren en wierp voor de 2de maal dat weekend een blik op dat immens grote buurlandje… daar aan de andere kant.

Ik beloofde vorige keer nog foto’s van mijn fietstochtje naar Rõuge… helaas lukt het me ook deze keer niet… maar komt wel…