Laatste EVS-dag in Estland

De laatste dag, tussen het inpakken en het opkuisen door, toch nog gauw een kort berichtje achterlaten op mijn blog. Dat het een fantastisch jaar geweest is hoef ik hier niet meer in het lang en het breed te vertellen.
Vanavond nodig ik alle bewoners van Maarja Küla uit bij een klein kampvuurtje, en morgenochtend stap ik op de fiets richting Brussel. Langs het oosten van Letland en Litouwen, het noorden van Polen via Mazurie en de kust, het noorden van Duitsland door Hamburg richting Utrecht in Nederland plan ik naar Brussel te reizen.

Ik beloofde onlangs ook nog eens een fotootje van mezelf. Eén van de collega’s in Maarja Küla wou zo graag een paar ‘patsen’ of vlechtjes in mijn haar leggen, heb ik zonet even laten doen… is wel een leuke herinnering om haargewijs mee te nemen. Ziehier de foto:

Nee, nog geen foto

Helaas voor Joli(e) en anderen die mij graag nog eens willen zien… vandaag nog geen foto. En voorlopig heb ik er ook geen idee van wanneer me dat wel lukt.

Maar ik blog jullie niet enkel om te melden dat er nog geen foto’s zijn natuurlijk. Ondertussen zijn we weer een weekje verder en heb ik nog weer een lekker eindje gefietst. Lahemaa nationaal natuurpark was prachtig, en de avond voordien was mijn vreugde groot toen ik ontdekte dat aan mijn kampeerplaats een klein meertje en zandstrandje was. Het was heerlijk zonnig weer en bezweet van de hele dag te fietsen kon ik het toch niet laten van even wat in het water te plonsen. Het water was koud, maar het was zooooo zalig en verfrissend.
Het weekend bracht ik zoals gepland door in Narva, deelgenomen aan de nationale opkuisdag of lenteschoonmaak in Estland. We waren met een groep van 8 mensen om ergens een sluikstortplaats in Narva op te kuisen. Helaas zijn we er niet in geslaagd om het 100 procent op te kuisen. Het was verschrikkelijk om aan te zien, zulk een berg afval en vuil. Nu ja, we hebben ons best gedaan… maar ik vrees dat er heel gauw weer opnieuw volop gestort wordt op die plaats.

Maar ik was het weekend, en eigenlijk al vanaf donderdagmiddag, dus in Narva. En wat heb ik er toch weer van genoten. Om de een of andere onbeschrijbare reden vind ik Narva een geweldige stad. Qua uitzicht eigenlijk eerder lelijk overwegend sovietstijl architectuur. De oude stad werd immers volledig plat gebombardeerd tijdens de 2de wereldoorlog. Ik denk dat veel van mijn goed gevoel bij Narva vooral te maken heeft met mijn fascinatie voor grensland of grensgebied. Narva is een grensstad, Estische stad aan de Russische grens. 90 procent is er russisch-talig. Narva is naar mijn gevoel toch meer een kruispunt van culturen dan Tallinn of Tartu zijn. Ook al is het aantal etnische Russen in Tallinn in absolute getallen eigenlijk nog hoger dan in Narva.
Nu ja… het blijft toch een persoonlijk gevoel… voor mij althans moeilijk in woorden te vatten.

Vanmorgen stapte ik met mijn fiets de trein op tot in Rakvere. Ik dacht eerst om van hieruit vandaag weer te vertrekken richting Peipsi meer en verder terug naar het zuiden. Maar van het werken en feesten in Narva ben ik toch nog niet helemaal uitgerust en heb dan maar besloten nog maar een extra rustdagje in te lassen en vandaag wat rond te kijken hier in Rakvere.

Vorige week vertelde ik al dat ik in Rapla een tekst schreef voor het lokale jeugdcentrum ter promotie van EVS… die is ondertussen verschenen op hun website, een beetje jammer dat het zonder foto is, maar wel fijn dat de tekst gebruikt wordt. Maar nu kunnen jullie toch alvast een beetje Estisch oefenen

Alweer vloog een maand voorbij…

…tijd om nog eens wat van me te laten horen hier op die blog.

Na de lente sneeuwstorm als vijgen na pasen is het nu echt lenteweer, terug 16 lichturen, veel zon en temperaturen toch al tot 20 graden. Voorbij met de passiviteit en kleine depressietjes van de winter. Daar is de lente… en deze keer lijkt het echt waar te zijn!

Het is ook april, dat betekent verjaardagsmaand voor Maarja Küla. 7 april staat genoteerd als de Maarja Küla verjaardag, de dag dat de stichting SA Maarja Küla werd opgericht. Maar eigenlijk zijn andere data ook mogelijk als verjaardag zoals bijvoorbeeld de dag waarop de eerste bewoner kwam. Vandaar dus verjaarmaand i.p.v. verjaardag. Vorige week stond het meest in teken van die verjaarperikelen. Zo hadden we op donderdagavond een heuse disko-avond in Mad House club in de nabijgelegen stad Võru. Verschillende instellingen, scholen en dagcentra voor mensen met een mentale beperking werden uitgenodigd. Het was ook voor mezelf een fantastische dansavond. Ik heb ontzettend genoten van dit feestje voor mensen die hun handicap niet hoeven te verbergen. Lekker uitgefreakt… uitgeleefd… gedanst… gewoon genoten van alle spontaniteit en enthousiasme.
De dag nadien hielden onze jongeren een concert gevolgd door receptie in ons eigen dorpje voor de vrienden en familie van Maarja Küla. En de feestweek werd op zondag afgesloten met een heuse politiedag. Een educatief team van de Estische politie kwamen samen met leeuw Leo vertellen wat politiewerk zoal inhoudt en leerden onze jongeren spelenderwijs eenvoudige verkeersregels. ’s middags kwam ook een politiehond op bezoek voor een kleine demonstratiesessie. En met de sportiefsten maakten we ook een kort fietstochtje tot het nabijgelegen Kiidjärve en terug, uiteraard onder politiebegeleiding. Het was voor onze jongeren zeker aan vast een intense en geslaagde dag.

Na deze feestweek en met het steeds beter wordende weer vond ik het tijd worden om mijn vakantie op te nemen, zo begon ik afgelopen dinsdag aan een fietstocht door Estland. Eerste dag door het zuidoostelijke heuvelland via Otepää (de ski- en winterhoofdstad) naar Elva (een prachtige heel fel beboste streek nabij Tartu en Võrtsjärv. Woensdag reed ik via Viljandi naar Sooma nationaal natuurpark alwaar ik mijn tent opzette en volledig omringd door natuur in alle rust en lekker alleen de nacht doorbracht. Rust, alleen, dat dacht of verwachte ik toch… tot zo rond een uur of half 10 een auto op dezelfde kampeerplaats komt voor gereden met ontzettend luidruchtige verschrikkelijke klanken die denk ik voor muziek moesten doorgaan. Een groepje lawaaierige jongeren met de nodige voorraad sigaretten en bier vonden het gezellig om de natuurlijke rust van de omgeving te komen verstoren. Een beetje uit mijn lood geslagen en ontzettend teleurgesteld werd ik uit mijn eerste slaap terug tot volle bewustzijn gewekt. Ik was maar wat blij toen ze een goed uur later toch weer de aftocht bliezen…
Donderdag zette ik mijn tocht verder richting Pärnu, de zomerhoofdstad aan de zuidkust, van waaruit ik met per boot liet overzetten naar het eiland Kihnu (het grootste eiland in de Livonische golf en het 7de grootste eiland in het Estische territorium). Het eiland is niet groter dan ongeveer 16 vierkante km, telt 4 dorpjes en iets meer dan 600 inwoners. Traditionele volkskledij wordt er nog dagelijks gedragen. Op Kihnu was het ook weer genieten van veel bos gecombineerd met een lekkere zeebries.
Vrijdagavond liet ik me weer terugbrengen naar het dichtstbijgelegen vasteland, naar het dorpje Munalaid. (Het schip tussen Pärnu en Kihnu vaart immers enkel op woensdag en donderdag.) En voor het weekend belande ik in Rapla, een klein provinciehoofdstadje ongeveer 50 km ten zuiden van Tallinn. Vandaag even een rustdagje ingelast en morgen zet ik koers via Lahemaa nationaal natuurpark en de noordkust richting Narva.

 

Tijdens mijn fietstocht wil ik ook wat reclame maken voor het EVS-programma… deze foto maakte ik ergens de eerste dag aan een mooi meer nabij Otepää. En vandaag in Rapla schreef ik in het Estisch over hoe ik zelf op het idee kwam om als vrijwilliger naar het buitenland te gaan. Tekst + foto zouden binnenkort verschijnen op de website van Rapla jeugdcentrum.

Daar is de lente, daar is de… sneeuw!!!

Een 3-tal weken geleden begon het stilaan op te warmen, meer en meer zonnedagen met temperaturen continu boven het vriespunt, alle ijs en sneeuw verdween… ik trok er zelfs al op uit met de fiets om van het mooie lenteweer te genieten.  Ik dacht dus dat het zo stilaan uit was met de winter. Tot gisteren… kregen we de ergste sneeuwstorm van het hele jaar, tot 25 à 30 cm sneeuw. Met bakken bleef het de hele dag door uit de hemel gevallen. En vannacht sneeuwde het rustig door. Ik kon m’n ogen even niet geloven, wat een pak sneeuw. Toen ik de deur naar buiten wou opendoen moest ik werkelijk met de deur de sneeuw erachter wegduwen. Ik trok er vanmorgen meteen op uit om wat foto’s te trekken, ging naar de rivier op 300 meter van ons dorpje, het was werkelijk door de sneeuw heen ploegen, best vermoeiend, maar wel heel mooi.

Voeten in de sneeuw

Vabariigi aastapäev

Vandaag, 24 februari, is het “vabariigi aastapäev”, ofwel nationale feestdag in Estland. Het is de dag waarop de eerste Estse onafhankelijkheid in 1918 wordt herdacht. Dit jaar 2008 wordt het allemaal nog wat meer in de verf gezet… met “90 jaar” als jubelgetal. Ik heb net een taart de oven in geduwd, die nemen we straks mee naar de feestelijkheden in het dorpscentrum van Kiidjärve. En om half 1 vanmiddag, als we weer terug zijn in onze eigen Maarja küla, zal Li (1 van de assistenten hier) onze jongeren toespreken met een speech voor het vaderland (kõne isamaale). Het enthousiasme waarmee de Esten hun eigen onafhankelijkheid en nationale symbolen in de verf zetten is vertederend om te zien.

Ondertussen is de winter ook over de helft en dat is al flink te merken aan de snel langer wordende dagen. In vergelijking met vorige maand hebben we al meer dan 2 uur daglicht extra. Het weer is hier momenteel behoorlijk wisselvallig, de ene dag kan het tot -5 of -10 vriezen en de andere dag kan het opeens weer +5 graden warm zijn. De ene keer bakken sneeuw, de volgende dag opeens regen, en dan weer een dag met een helderblauwe hemel en een stralend winterzonnetje. Die langere dagen hebben toch duidelijk een positieve invloed op de energie en motivatie van zowel mezelf als alle medebewoners hier in Maarja küla. In januari vond ik het wel eens moeilijk om onze jongeren voor een activiteit te motiveren… maar dat gaat nu toch weer een stuk makkelijker. Het is dan ook niet meer onmiddellijk donker als om 4 uur of 5 uur ’s middags de school gedaan is.
Afgelopen woensdag trok ik er nog eens op uit voor een tochtje in het bos, met mijn picknickje op zak 4 uur gewandeld door een volledig en prachtig besneeuwd bos. Ik heb er weer ontzettend van genoten om helemaal alleen in volledige stilte in een winterslapend bos te zijn.

Vorige week spendeerde ik 2 dagen in het noordoosten van het land, in de 3de grootste stad Narva, gelegen naast de gelijknamige Narva rivier die tevens de grens vormt tussen Rusland en Estland. In Narva bevindt zich 1 van de ouste nog bestaande grensovergangen tussen Rusland en Europa. In het stadscentrum, aan de oevers van de rivier, bevindt zich aan beide zijde van de grens een kasteel, op de linkeroever wappert de Estse vlag, op de rechteroever de Russische vlag. Narva is een industriele stad waar 95 % van de bevolking Russisch-talig is. Tijdens de 2de wereldoorlog werd de stad bijna volledig vernield. De wederopbouw tijdens sovietbewind geeft de stad nu een wat grauwgrijs uitzicht met saaie en hoge sovietstijl woonblokken. Maar toch valt in Narva nog heel wat te bezichtigen en ik vond het zeker de moeite waard om er te vertoeven. En ik wil er zeker nog wel eens opnieuw heen.

Volgende week is februari ook alweer voorbij. De tijd vliegt nog steeds… en toen ik gisteren de kalender nog eens bekeek om mijn vrije dagen en verlof te plannen kwam ik tot de vaststelling dat vanaf maart ik meer vrije dagen dan werkdagen heb. Meer dan tijd genoeg dus om nog 1 ander te bezoeken in Estland.

Vergeten blog

Ach die blog… een beetje vergeten… En eigenlijk ook gewoon niet veel zin om te schrijven… Maar zij die vol ongeduld en nieuwsgierigheid wachten op nog eens een bericht… het staat hen vrij om hier zelf een bericht achter te laten… Of aarzel niet om mij te mailen en te vertellen hoe je het zelf stelt, waar je ook bent. (Mijn e-mailadres is: lauris.l [apenstaartje] gmail [punt] com)

Vandaag de kalender nog eens bekeken om te kijken wanneer ik mijn vakantieweken wil inplannen… en ja, toch wel weer tot het besef gekomen dat de tijd vliegt. Doordat ik zo goed als al mijn vakantiedagen totnogtoe opgespaard heb, is het zo dat ik eigenlijk nog maar 2 en halve maand voltijds aanwezig ben in Maarja küla. Begin april plan ik immers een eerste stukje vakantie, wat vrijwel onmiddellijk gevolgd wordt door een projectweek met enkele maarja küla bewoners die ik wil organiseren. Ik zou met een groepje van Maarja küla een week gaan leven in Pahkla Camphill community bij wijze van uitwisseling tussen de 2 leefgemeenschappen voor mensen met een mentale handicap in Estland.

In mei zou ik dan het grootste deel van mijn vakantie opnemen, en sinds deze week is er ook voor die maand een klein project uit de lucht gevallen dat zich buiten Maarja küla afspeelt. Met de medewerking van 2 Nederlanders wordt er een tweedaags symposium georganiseerd in Tartu over autisme.

Tijd dus om bij alles nog eens even stil te staan, vooral te doen wat ik wil doen, en liever niet te veel tijd verliezen met zeuren over “oooh, wat had ik dit nog graag gedaan, maar heb nu geen tijd meer”. Leve de eindigheid

Alleszins heb ik weer tal van leuke vooruitzichten die voor een welkome afwisseling in de dagelijkse Maarja küla routine zorgen.

Voor de filmliefhebbers, gisterenavond in Tartu besloot ik zelf nog eens de cinema op te zoeken. En keek naar de Finse film “Miehen Työ” in het Ests ook wel “Mehe töö”. En vrij vertaald naar het Nederlands: “Mannenwerk”. Het verhaal gaat over een gezinsvader die na ontslag besluit om als prostitué te werken. Het is een eerder droevige film, af en toe een beetje rauw, maar met toch af en toe vertederende scènes en zeker de moeite waard.

Wie meer wilt lezen over de film:
Miehen työ – A man’s work
Writer / Director: Aleksi Salmenperä
http://www.imdb.com/title/tt0890882/synopsis

Half time

Tere tere,

alweer een tijdje geleden dat ik nog eens een teken van leven gaf op mijn blog… de schrijfmotivatie was dan ook eerder laag… de voorbije maand was bij momenten soms een beetje vervelend. Met de naderende winter is de daginvulling en het werk in Maarja küla toch wel behoorlijk veranderd. In de zomer en begin van de herfst was er toch dagelijks behoorlijk wat werk in de tuin en het bos, er was altijd wel iets te doen. De afgelopen maand november was er haast geen werk behalve in het eigen huishouden… de 2 dagen per week dat ik in “toimkond” (keukendienst) ben was ik dus altijd wel lekker bezig, maar dan schoten er dus nog 3 dagen over waarin ik soms een beetje rusteloos of doelloos rondliep terwijl onze jongeren hun lessen volgde op school. Dringend tijd dus om dit te doorbreken en nieuwe initiatieven / uitdagingen zoeken. Morgen is het weer maandag, nieuwe week, ideaal om met frisse moed er weer eens op een andere manier tegenaan te gaan. Vanaf morgen probeer ik op de dagen dat ik niet in keukendienst ben mee te werken in de praktijklessen van de school.

De voorbije maand was het dus op de werkdagen een beetje zoeken naar nieuwe taken tijdens het werkseizoen. Maar op mijn vrije dagen heb ik toch weer een paar leuke uitstapjes gemaakt. Zo bezocht ik de ruines van Vastseliina, een dorp in Võrumaa, de meest zuidelijke provincie van Estland, grenzend aan Rusland en Letland. Al liftend tot ginder getrokken en dan toch een lekkere winterwandeling van ca. 20km gemaakt. Põlvamaa en Võrumaa… de streek waar ik woon zijn gewoon prachtig, ik vind het heerlijk om er op verkenning te gaan. En de laatste tijd heb ik het gevoel dat ik wat afgekickt ben van de stad. Ik vind het nog steeds leuk om eens af en toe even een dag of een paar dagen in de stad te vertoeven, maar het bevalt me meer en meer om hier rustig en afgelegen in het midden van het bos te wonen.

Afgelopen week had ik 3 dagen vrij en bezocht ik het PÖFF filmfestival in Tartu en in Tallinn. (PÖFF = Pimedate Ööde Filmifestival ofwel Dark Nights Filmfestival). Dit jaar was er onder andere een focus op Belgische cinema, in Tallinn koos ik 3 films uit het deelprogramma. Het was wel nog eens leuk om een film te zien en te horen in lekker sappig Oost-Vlaams dialect (Vidange perdue). Verder zag ik uit het Belgische programma ”Si le vent soulēvent le sable” en “Crusade in jeans” (Kruistocht in spijkerbroek).

 De koude witte maand november met toch al een behoorlijk pak sneeuw heeft plaats gemaakt voor weer iets warmere dagen waarin alle sneeuw weer weggesmolten is. Tot 5 graden warm wordt het momenteel overdag… terwijl ik vol ongeduld wacht op de eerste dag dat het -20 of -30 is.

Koetjes, kalfjes en het weer…

En ja de eerste sneeuw is ondertussen reeds gepasseerd… maar na een tweetal weken op een goeie “warme” dag op de meeste plaatsen toch weer bijna volledig verdwenen. De ene dag is het een paar graden boven 0 en de volgende dag kan het weer een paar graden onder 0 zijn.

Morgen gaan we met Maarja küla naar Pärnu, stadje aan de westkust, waar we één van de 3 Maarja küla benefietconcerten (Kuula, Palun 6! heategevuskontserdid) zullen bijwonen. Het eerste was vorige week zondag in Tartu, en het laatste is overmorgen in Tallinn.

 Reclame kan ik ook nog maken voor de Maarja küla kerstkaarten en kalenders. Meer info op de website http://www.maarjaküla.ee

Overigens is het vandaag volle maan…

Ülejõe kook / cake

Naar aanleiding van het overweldigend succes van de cake die ik de laatste maanden regelmatig maak in Maarja küla deel ik nu ook het recept op mijn blog. Ik leerde zelf de cake maken in “Ülejõe talu”, een biologische (kruiden)boerderij, in dezelfde provincie als Maarja küla (Põlvamaa) en waar ik in augustus te gast was.

Ülejõe Marjakook / Berrycake from Ülejõe / Bessencake van ülejõe

Muretaigen / Batter / Deeg

250 g margariini / 250 g butter / 250 g boter

1 dl suhkurt / 1 dl sugar / 1 dl suiker

6 dl jahu / 6 dl flour / 6 dl bloem

1 tl küpsetuspulbrit / 1 teaspoon baking powder / 1 theelepel bakpoeder

1 muna / an egg / 1 ei

Vahusta või suhkruga, lisa muna + jahu + küpsetuspulber.

Beat butter with sugar, add an egg + flour + baking powder.

Meng boter en suiker, voeg een ei toe + bloem + bakpoeder.

Kate / Cover / Bovenlaag

0,5 l marju (mustikad, vaarikad, punased sõstrad vms)

0,5 l berries (blueberries, raspberries, redcurrents ect)

0,5 l bessen (bosbessen, frambozen, aalbessen, enz.)

500 g hapukoort (10%) / 500 g sour cream (10% fat) / 500 g zure room (10 % vet)

3 sl tärklist / 3 tablespoon starch / 3 soeplepels zetmeel

200 g suhkrut / 200 g sugar / 200 g suiker

Sega hapukoor, tärklis, suhkur; kalla koogil olevatele marjadele ning pista ahju (200 kraadi juures)!

Mix sour cream, starch, sugar; place the berries on the batter and pour it over with the mixed cover! Oven on 200 degree.

Meng zure room, zetmeel en suiker ; spreid de deeg uit op een met bakpapier bedekte ovenplaat, doe de bessen op de bodem, giet het zure roommengsel over de bessen. Bak in de oven 30 à 40 minuten op 200 graden.

Jätku kooki;)!

Bon appetit!

Smakelijk!

Venemaa – Rusland

Vanmorgen weer thuisgekomen in Maarja Küla na 10 dagen in Rusland. 18 oktober vertrok ik naar Pskov, op 100 km hiervandaan, slechts 50 km van de Estse grens, een oude stad te situeren ten zuiden van het grote meer van tussen Estland en Rusland. Een gezellig en rustig stadje rijk aan historische gebouwen en monumenten vanuit de Middeleeuwen en recentere periodes. De restanten van het soviettijdperk geven soms een wat saaigrijs of armoedig beeld van de stad. Maar Pskov was zeker een bezoekje waard en ik liep er met plezier en ontspannen rond. Ik logeerde er in het huis van Snu (hospitality club lid), Dimitri en Nikita (Snu’s zoon).

Snu nodigde me uit om mee met hen naar St.Petersburg te gaan en deel te nemen aan een oriëntatieloop in de stad. 5 rondes van elk ongeveer 7 opdrachten leidden ons door verschillende stadsdelen. Van 13u ’s middags tot 23u ’s avonds te voet de stad doorkruist. Niet alle stadsdelen waren even interessant, het was een zware tocht, maar leuk om mee te maken. ’s Avonds kroop ik bekaf en voldaan in mijn slaapzak. Dag 2 en 3 in St.Petersburg verkenden we op eigen gelegenheid het centrum van de stad. Hier een heel ander beeld dan Pskov, een enorm contrast. Maar dan ook een unicum in Rusland (of misschien wel een unicum in de wereld). In het centrum wemelt het van de kerken van zowat alle denkbare christelijke strekkingen. Het straatbeeld wordt overheerst door een overweldigende architectuur. En de metro in St.Petersburg is prachtig. Daar is dat beetje kunst in de Brusselse metro niets tegen.

Vanuit St.Petersburg reisde ik mee terug naar Pskov om van daaruit een dag later alleen de trein naar Moskou te nemen. Zo leuk als ik Pskov en St. Petersburg vond, zo oersaai vond ik Moskou. Ja, het Rode Plein en omgeving is wel eens mooi om te bezoeken. Maar bij mijn verkenning van andere stadsdelen kon niets me werkelijk bekoren en de alemene atmosfeer in de stad vond ik allesbehalve gezellig. Een wat mindere afsluiter van de reis dus… al was ik blij dat ik vanmorgen nog even een half uurtje in Pskov te zijn om van daaruit weer de bus te nemen richting Maarja küla.

1 dagje terug… en morgenvroeg weer weg – voor de zogenaamde midterm-meeting samen met andere EVS-vrijwilligers wiens EVS-periode ongeveer halverwege is. We verblijven in Lahemaa nationaal natuurpark, aan de noordkust, ongeveer 80 km ten oosten van Tallinn. Voor de nieuwsgierigen hier een linkje naar de website van het hotel: http://www.phpalmse.ee/

Op mijn fotopagina voegde ik ook 2 albums toe met een beperkte selectie foto’s vanuit Rusland: pskov en sintpetersburg. En in het album fietstochtje_rouge vindt je de reeds eerder beloofde foto’s terug vinden van Rõuge en de fietstocht erheen. http://picasaweb.google.com/lauris.l