Vergeten blog

Ach die blog… een beetje vergeten… En eigenlijk ook gewoon niet veel zin om te schrijven… Maar zij die vol ongeduld en nieuwsgierigheid wachten op nog eens een bericht… het staat hen vrij om hier zelf een bericht achter te laten… Of aarzel niet om mij te mailen en te vertellen hoe je het zelf stelt, waar je ook bent. (Mijn e-mailadres is: lauris.l [apenstaartje] gmail [punt] com)

Vandaag de kalender nog eens bekeken om te kijken wanneer ik mijn vakantieweken wil inplannen… en ja, toch wel weer tot het besef gekomen dat de tijd vliegt. Doordat ik zo goed als al mijn vakantiedagen totnogtoe opgespaard heb, is het zo dat ik eigenlijk nog maar 2 en halve maand voltijds aanwezig ben in Maarja küla. Begin april plan ik immers een eerste stukje vakantie, wat vrijwel onmiddellijk gevolgd wordt door een projectweek met enkele maarja küla bewoners die ik wil organiseren. Ik zou met een groepje van Maarja küla een week gaan leven in Pahkla Camphill community bij wijze van uitwisseling tussen de 2 leefgemeenschappen voor mensen met een mentale handicap in Estland.

In mei zou ik dan het grootste deel van mijn vakantie opnemen, en sinds deze week is er ook voor die maand een klein project uit de lucht gevallen dat zich buiten Maarja küla afspeelt. Met de medewerking van 2 Nederlanders wordt er een tweedaags symposium georganiseerd in Tartu over autisme.

Tijd dus om bij alles nog eens even stil te staan, vooral te doen wat ik wil doen, en liever niet te veel tijd verliezen met zeuren over “oooh, wat had ik dit nog graag gedaan, maar heb nu geen tijd meer”. Leve de eindigheid

Alleszins heb ik weer tal van leuke vooruitzichten die voor een welkome afwisseling in de dagelijkse Maarja küla routine zorgen.

Voor de filmliefhebbers, gisterenavond in Tartu besloot ik zelf nog eens de cinema op te zoeken. En keek naar de Finse film “Miehen Työ” in het Ests ook wel “Mehe töö”. En vrij vertaald naar het Nederlands: “Mannenwerk”. Het verhaal gaat over een gezinsvader die na ontslag besluit om als prostitué te werken. Het is een eerder droevige film, af en toe een beetje rauw, maar met toch af en toe vertederende scènes en zeker de moeite waard.

Wie meer wilt lezen over de film:
Miehen työ - A man’s work
Writer / Director: Aleksi Salmenperä
http://www.imdb.com/title/tt0890882/synopsis

Half time

Tere tere,

alweer een tijdje geleden dat ik nog eens een teken van leven gaf op mijn blog… de schrijfmotivatie was dan ook eerder laag… de voorbije maand was bij momenten soms een beetje vervelend. Met de naderende winter is de daginvulling en het werk in Maarja küla toch wel behoorlijk veranderd. In de zomer en begin van de herfst was er toch dagelijks behoorlijk wat werk in de tuin en het bos, er was altijd wel iets te doen. De afgelopen maand november was er haast geen werk behalve in het eigen huishouden… de 2 dagen per week dat ik in “toimkond” (keukendienst) ben was ik dus altijd wel lekker bezig, maar dan schoten er dus nog 3 dagen over waarin ik soms een beetje rusteloos of doelloos rondliep terwijl onze jongeren hun lessen volgde op school. Dringend tijd dus om dit te doorbreken en nieuwe initiatieven / uitdagingen zoeken. Morgen is het weer maandag, nieuwe week, ideaal om met frisse moed er weer eens op een andere manier tegenaan te gaan. Vanaf morgen probeer ik op de dagen dat ik niet in keukendienst ben mee te werken in de praktijklessen van de school.

De voorbije maand was het dus op de werkdagen een beetje zoeken naar nieuwe taken tijdens het werkseizoen. Maar op mijn vrije dagen heb ik toch weer een paar leuke uitstapjes gemaakt. Zo bezocht ik de ruines van Vastseliina, een dorp in Võrumaa, de meest zuidelijke provincie van Estland, grenzend aan Rusland en Letland. Al liftend tot ginder getrokken en dan toch een lekkere winterwandeling van ca. 20km gemaakt. Põlvamaa en Võrumaa… de streek waar ik woon zijn gewoon prachtig, ik vind het heerlijk om er op verkenning te gaan. En de laatste tijd heb ik het gevoel dat ik wat afgekickt ben van de stad. Ik vind het nog steeds leuk om eens af en toe even een dag of een paar dagen in de stad te vertoeven, maar het bevalt me meer en meer om hier rustig en afgelegen in het midden van het bos te wonen.

Afgelopen week had ik 3 dagen vrij en bezocht ik het PÖFF filmfestival in Tartu en in Tallinn. (PÖFF = Pimedate Ööde Filmifestival ofwel Dark Nights Filmfestival). Dit jaar was er onder andere een focus op Belgische cinema, in Tallinn koos ik 3 films uit het deelprogramma. Het was wel nog eens leuk om een film te zien en te horen in lekker sappig Oost-Vlaams dialect (Vidange perdue). Verder zag ik uit het Belgische programma ”Si le vent soulēvent le sable” en “Crusade in jeans” (Kruistocht in spijkerbroek).

 De koude witte maand november met toch al een behoorlijk pak sneeuw heeft plaats gemaakt voor weer iets warmere dagen waarin alle sneeuw weer weggesmolten is. Tot 5 graden warm wordt het momenteel overdag… terwijl ik vol ongeduld wacht op de eerste dag dat het -20 of -30 is.

Koetjes, kalfjes en het weer…

En ja de eerste sneeuw is ondertussen reeds gepasseerd… maar na een tweetal weken op een goeie “warme” dag op de meeste plaatsen toch weer bijna volledig verdwenen. De ene dag is het een paar graden boven 0 en de volgende dag kan het weer een paar graden onder 0 zijn.

Morgen gaan we met Maarja küla naar Pärnu, stadje aan de westkust, waar we één van de 3 Maarja küla benefietconcerten (Kuula, Palun 6! heategevuskontserdid) zullen bijwonen. Het eerste was vorige week zondag in Tartu, en het laatste is overmorgen in Tallinn.

 Reclame kan ik ook nog maken voor de Maarja küla kerstkaarten en kalenders. Meer info op de website http://www.maarjaküla.ee

Overigens is het vandaag volle maan…

Ülejõe kook / cake

Naar aanleiding van het overweldigend succes van de cake die ik de laatste maanden regelmatig maak in Maarja küla deel ik nu ook het recept op mijn blog. Ik leerde zelf de cake maken in “Ülejõe talu”, een biologische (kruiden)boerderij, in dezelfde provincie als Maarja küla (Põlvamaa) en waar ik in augustus te gast was.

Ülejõe Marjakook / Berrycake from Ülejõe / Bessencake van ülejõe

Muretaigen / Batter / Deeg

250 g margariini / 250 g butter / 250 g boter

1 dl suhkurt / 1 dl sugar / 1 dl suiker

6 dl jahu / 6 dl flour / 6 dl bloem

1 tl küpsetuspulbrit / 1 teaspoon baking powder / 1 theelepel bakpoeder

1 muna / an egg / 1 ei

Vahusta või suhkruga, lisa muna + jahu + küpsetuspulber.

Beat butter with sugar, add an egg + flour + baking powder.

Meng boter en suiker, voeg een ei toe + bloem + bakpoeder.

Kate / Cover / Bovenlaag

0,5 l marju (mustikad, vaarikad, punased sõstrad vms)

0,5 l berries (blueberries, raspberries, redcurrents ect)

0,5 l bessen (bosbessen, frambozen, aalbessen, enz.)

500 g hapukoort (10%) / 500 g sour cream (10% fat) / 500 g zure room (10 % vet)

3 sl tärklist / 3 tablespoon starch / 3 soeplepels zetmeel

200 g suhkrut / 200 g sugar / 200 g suiker

Sega hapukoor, tärklis, suhkur; kalla koogil olevatele marjadele ning pista ahju (200 kraadi juures)!

Mix sour cream, starch, sugar; place the berries on the batter and pour it over with the mixed cover! Oven on 200 degree.

Meng zure room, zetmeel en suiker ; spreid de deeg uit op een met bakpapier bedekte ovenplaat, doe de bessen op de bodem, giet het zure roommengsel over de bessen. Bak in de oven 30 à 40 minuten op 200 graden.

Jätku kooki;)!

Bon appetit!

Smakelijk!

Venemaa - Rusland

Vanmorgen weer thuisgekomen in Maarja Küla na 10 dagen in Rusland. 18 oktober vertrok ik naar Pskov, op 100 km hiervandaan, slechts 50 km van de Estse grens, een oude stad te situeren ten zuiden van het grote meer van tussen Estland en Rusland. Een gezellig en rustig stadje rijk aan historische gebouwen en monumenten vanuit de Middeleeuwen en recentere periodes. De restanten van het soviettijdperk geven soms een wat saaigrijs of armoedig beeld van de stad. Maar Pskov was zeker een bezoekje waard en ik liep er met plezier en ontspannen rond. Ik logeerde er in het huis van Snu (hospitality club lid), Dimitri en Nikita (Snu’s zoon).

Snu nodigde me uit om mee met hen naar St.Petersburg te gaan en deel te nemen aan een oriëntatieloop in de stad. 5 rondes van elk ongeveer 7 opdrachten leidden ons door verschillende stadsdelen. Van 13u ’s middags tot 23u ’s avonds te voet de stad doorkruist. Niet alle stadsdelen waren even interessant, het was een zware tocht, maar leuk om mee te maken. ’s Avonds kroop ik bekaf en voldaan in mijn slaapzak. Dag 2 en 3 in St.Petersburg verkenden we op eigen gelegenheid het centrum van de stad. Hier een heel ander beeld dan Pskov, een enorm contrast. Maar dan ook een unicum in Rusland (of misschien wel een unicum in de wereld). In het centrum wemelt het van de kerken van zowat alle denkbare christelijke strekkingen. Het straatbeeld wordt overheerst door een overweldigende architectuur. En de metro in St.Petersburg is prachtig. Daar is dat beetje kunst in de Brusselse metro niets tegen.

Vanuit St.Petersburg reisde ik mee terug naar Pskov om van daaruit een dag later alleen de trein naar Moskou te nemen. Zo leuk als ik Pskov en St. Petersburg vond, zo oersaai vond ik Moskou. Ja, het Rode Plein en omgeving is wel eens mooi om te bezoeken. Maar bij mijn verkenning van andere stadsdelen kon niets me werkelijk bekoren en de alemene atmosfeer in de stad vond ik allesbehalve gezellig. Een wat mindere afsluiter van de reis dus… al was ik blij dat ik vanmorgen nog even een half uurtje in Pskov te zijn om van daaruit weer de bus te nemen richting Maarja küla.

1 dagje terug… en morgenvroeg weer weg - voor de zogenaamde midterm-meeting samen met andere EVS-vrijwilligers wiens EVS-periode ongeveer halverwege is. We verblijven in Lahemaa nationaal natuurpark, aan de noordkust, ongeveer 80 km ten oosten van Tallinn. Voor de nieuwsgierigen hier een linkje naar de website van het hotel: http://www.phpalmse.ee/

Op mijn fotopagina voegde ik ook 2 albums toe met een beperkte selectie foto’s vanuit Rusland: pskov en sintpetersburg. En in het album fietstochtje_rouge vindt je de reeds eerder beloofde foto’s terug vinden van Rõuge en de fietstocht erheen. http://picasaweb.google.com/lauris.l

Kaboutertjes

Deze foto wou ik jullie niet onthouden… onze 2 kaboutertjes Mari en Maiu tijdens de 2de schooldag, ondertussen alweer 2 maanden geleden… Zien ze er niet schattig uit?

Appelmoes

Sinds kort heeft een betere internetverbinding intrede gedaan in Maarja küla… zo kan ik nu dus in real time laten weten dat ik net 20 kilo appelen tot appelmoes verwerkt heb. Als ik de bokalen nu zie staan lijkt het niets. Het was trouwens een leuk moment om vanmorgen met alle huisbewoners samen rond te tafel te zitten en appeltjes te schillen en snijden. Ik genoot weer lekker van de kracht van groepswerk.

Over een dikke week ga ik 2 weken weg van Maarja küla: eerst 11 dagen Rusland (Pskov en St. Petersburg en … een nog nader te bepalen bestemming) en na Rusland 5 dagen ‘midterm-meeting’, mijn EVS-periode is eind oktober immers bijna halverwege… tijd voor een training samen met andere vrijwilligers in Estland, effe stilstaan bij wat we totnogtoe gedaan hebben en wat we in de resterende tijd nog willen bereiken.

De tijd vliegt…

Is het werkelijk alweer bijna een maand geleden dat ik hier nog eens wat schrijfsels achterliet? Pfoe… wat gaat de tijd soms snel. Is het misschien de schoolroutine die maakt dat de tijd sneller lijkt te gaan dan ’s zomers? Of ligt het aan het dalende aantal lichturen per dag? 2 maanden geleden waren de dagen nog zo licht… en nu komt het donkere seizoen toch langzaam maar zeker dichterbij. Maar koud is het totnogtoe niet. Ik geniet volop van de mooie herfstkleuren bij uitzonderlijk warme temperaturen voor de herfst. Hopelijk kan het nog wel even lekker herfsten, vooraleer we de werkelijke koude tegemoet gaan.

 Ondertussen is Ants ook weer 2 weken in Maarja küla, en totnogtoe zonder onoverkomelijke problemen. Deze week beslisten we net om Ants’ proefperiode te verlengen tot 15 januari… dan moet er beslist worden of ie kan blijven of niet. Laat ons hopen dat het lukt.
Ik was vorige week nog te gast bij Ants’ moeder, Marju, die in Tallinn woont en werkt als kunstenaar. Ik heb genoten van haar ontzettende gastvrijheid en van het appartement wat tegelijkertijd ook atelier is… wel leuk om in een artistieke atmosfeer te vertoeven, te midden van schilderijen en kasten boordevol met boeken waarin ik rustig kon in zitten snuisteren. Marju spreekt overigens enkel Ests (en Russisch), maar met mijn nog heel gebrekkige Ests was het toch geen groot probleem om meer te communiceren dan alleen maar “hallo” en “dankjewel”. Ach, elu on ilus… en ik doe lekker door, leuk leuk!

 Voor mijn dagje Tallinn vertoefde ik helemaal aan de andere kant van het land, tegen de Russische grens aan. Met enkel een fotocamera een klein luchnpakketje en een flesje water ging ik 3 dagen op stap, liftend naar Värska, het grootste dorp aan Estse zijde van “Setumaa”. Setumaa is het land van de Seto’s dat zich deels op Ests en deels op Russisch grondgebied bevindt. Seto’s behoren tot de finno-oegrische cultuurgroepen (net zoals de iets bekendere Hongaren, Finnen en Esten). In Värska wandelde ik even richting Rusland tot ik werd tegengehouden door een bijna omgevallen omheining bestaande uit 1 enkele ijzerdraad, bijgestaan door een bordje, niet veel groter dan mijn handpalm, waarop in 3 talen te lezen stond “Stop, Estonian border”. Als ik wou kon het bordje negeren, over de draad heen stappen en verder wat in Russisch bos gaan wandelen. Maar ben toch maar braafjes teruggekeerd… de Estse bossen zijn voorlopig nog groot genoeg voor me.
De dag nadien vanuit Värska een flink stuk gewandeld door prachtige stukken bos- en natuurgebied. Dan weer even gelift richting Räpina. Vanuit Räpina was het slechts 5 km wandelen naar Peipsijärv (eigenlijk heet het daar Lämmejärv of zoiets), het grootste meer van Estland, tevens grens met Rusland. Aan het Peipsi strand klom ik in de uitzichttoren en wierp voor de 2de maal dat weekend een blik op dat immens grote buurlandje… daar aan de andere kant.

Ik beloofde vorige keer nog foto’s van mijn fietstochtje naar Rõuge… helaas lukt het me ook deze keer niet… maar komt wel…

1/4, een kwart jaar ging voorbij - veerand aastat lõpenud

September net begonnen en tot het besef gekomen dat ondertussen het eerste kwartier van mijn EVS-jaartje afgelopen is. 3 maanden waarin ik toch de kans heb gekregen om heel wat verschillende dingen te beleven. Ik kijk met veel enthousiasme uit naar het vervolg.

Sinds 2 weken heb ik de taak op mij genomen van 1-op-1 begeleider of persoonlijk assistent van Ants, één van de jongeren in mijn huis (saksa maja) waar voortdurend problemen mee zijn. Naast een mentale achterstand of handicap heeft Ants ook psychose en woede-uitbarstingen, waardoor het voor hem niet eenvoudig is om met de andere jongeren samen te leven. Volgens sommige assistenten hoort Ants zelfs niet thuis in Maarja küla. Door hem nu persoonlijke begeleiding te geven hopen we Ants toch nog een kans te geven om in Maarja küla te leven. Momenteel loopt voor Ants nog een proefperiode, tot eind oktober ongeveer, en dan moet er beslist worden of hij kan blijven of niet. 2 weken zijn nu voorbij, waarvan ik eigenlijk maar 1 week samen met Ants was, want momenteel is hij niet in Maarja küla. Maar die ene week was best al vermoeiend en ik heb af en toe zelf ook wel mijn twijfels of het mogelijk is om Ants in Maarja küla te houden.

Dit nieuwe blogbericht wordt voor u getypt in de bibliotheek van de Võru, een kleine en gezellige provinciehoofdstad in het zuidoosten van het land. En ik ben momenteel op de terugweg van Rõuge naar Maarja küla. Rõuge en omgeving is een prachtige streek met vele meren en heuvel. Eén van de meren is het “Suur järv” of “grote meer”, het diepste meer van Estland (+/- 52 meter). Ik heb ook een prachtige fietsroute ontdekt over de “postitee”, of de oude postweg, een oude postroute die al verschillende eeuwen oud is en nog steeds grotendeels intact is gebleven. Ik heb er al ontzettend genoten van de vele prachtige uitzichten en leuke kleine plaatsjes die een bezoekje zeker waard zijn.
Bij een volgende bloggelegenheid probeer ik enkele indrukken in beeld online te zetten van deze tocht. En nu sprig ik weer op mijn fiets en vervolg mijn route, genietend van de laatste nazomerdagen…

Elu on ilus

Na het fotoverslagje van de LGBT-pride, nu tijd voor wat andere nieuwtjes. Gisteren was een beetje een baaldag. Het zal misschien aan de plotse omslag van het weer gelegen hebben: plotseling 10 graden frisser en bewolkt… Maar dan nog was het af en toe balen omwille van andere redenen. Ik probeer al 3 weken in een fietsenmaker te geraken om eindelijk wat materiaal te kopen om fietsen te herstellen in Maarja Küla. En zo stond ik gisteren voor een gesloten winkeldeur. Even om gegromd, maar me er toch niet te veel van aangetrokken, wat in de stad gaan rondlopen en af en toe me geïnstalleerd met boek of computer in een leuke kroeg.

Sinds afgelopen dinsdag ga ik terug naar school… taalcursus. Het was dinsdagavond de eerste les en kennismaking met de leerkracht. Ik zie het alvast zitten om mijn eigen zelfstudie aan te vullen met een beetje schoolse ondersteuning. Ik krijg overigens van de Maarja Küla medewerkers toch af en toe complimenten dat ik het als beginner niet slecht doe in het Ests.

Komend weekend organiseert WWOOF Estonia een kennismakings- of introductieweekend in Põlvamaa. In de buurt van Maarja Küla dus en vermits ik wel eens wat meer wil weten over WWOOF ga ik er ook naartoe. WWOOF (World Wide Opportunities on Organic Farms) biedt in verschillende landen de mogelijkheid aan om als vrijwilliger te werken bij boerderijen.
Op zaterdag staat een bezoek aan het ecofestival in de provinciehoofdstad Põlva op het programma. Daar zal ook Maarja Küla aanwezig zijn om er handwerk gemaakt door onze jongeren te verkopen.

Nog 2 weken en de zomervakantie is voorbij, op 3 september gaan de meeste Maarja küla-jongeren weer naar school. Maar de zomer wordt niet zomaar afgesloten, op 2 september organiseren we een groot feest - Belgian style, naar aanleiding van mijn voorstel om frieten te serveren. De aardappelen liggen alleszins al te wachten in de kelder, die haalden we afgelopen week uit de grond.

Tot zover weer voor deze keer…

Oh ja, iik ben ook een beetje verslaafd aan het geraken aan een ontzettend lekker Ests snoepje: “kohuke” (chocoladeglazuur met vanille-, chocolade- of andere vulling). Heerlijk